دنیای نرگس

نکند باز کنی بار خودت از پشتموا نکن پیش خلائق دگر آقا مشتمعشق تو گوهر پرقیمت اجداد من استارثیه بود رسیده به من از ده پشتمجرم من خاطره های سفر کرب و بلاستهست بر روی ضریحت اثر انگشتم...بر گوش جانم میرسد آوای زنگ قافلهاین قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله...فرشته ها از امشب صبوی غم می نوشندوباره اهل جنت پیرهن سیاه می پوشن...این همه پروانه بر دور ضریحت واقعابحث عشق است و غلامی جان من دنیای نرگس ...